جدایی زن میانسال از همسرش بعد از طلاق فرزندانش

 «اکرم»- 52 ساله- بارها پشتِ در اتاق دادگاه های مجتمع قضایی ونک نشسته بود تا مانع طلاق پسر و دخترش از همسرانشان شود. اما حالا خود منتظر بود با ورود به شعبه 264 دادگاه خانواده دادخواست طلاق بدهد تا شاید تلنگری جدی به شوهرش بزند.او مادر دو پسر و یک دختر بود. پسر بزرگترش قبل از آنکه درسش تمام شود در پی یک آشنایی اینترنتی، با زنی مطلقه ازدواج کرده بود اما همسرش دو سال نشده با داشتن حق طلاق مهریه 100 میلیونی اش را گرفت و رفت. دخترش هم سال گذشته به خاطر اعتیاد شوهرش راهی دادگاه شد و طلاق اش را گرفت.

 وقتی اکرم وارد دادگاه شد، قاضی «غلامحسین گل آور» سرگرم مطالعه پرونده اش بود. روی صندلی که نشست. قاضی پرسید:«چه شده که تصمیم گرفته اید دادخواست طلاق بدهید؟»

 اکرم در پاسخ گفت:«آقای قاضی دیگر خسته شده ام، بیشتر از 30 سال است با مردی زندگی می کنم که اهمیتی به زندگی و فرزندانش نمی دهد. از روزی که با هم ازدواج کرده ایم روی هم رفته حتی مدت پنج سال هم در خانه نبوده و دائم در مسافرت های کاری بسر برده است.»

 قاضی گل آور دوباره پرسید:«گویا این موضوع تازگی نداشته، چه شده که با داشتن سه فرزند جوان حالا به این نتیجه رسیده اید؟»

 زن جواب داد:«پس اندازی داشتم که در نبود شوهرم خرج خودم و بچه هایم می کردم. اما از سال گذشته که دخترم طلاق گرفته و با ما زندگی می کند، هزینه هایمان بیشتر شده ولی شوهرم مسئولیتی قبول نمی کند. حتی برای ازدواج دخترمان هم هیچ کارینکرد و به بهانه مأموریت کاری سه ماه در خانه نبود. او اصلاً نمی تواند یکجا بند شود.

 چند روزی که خانه بماند یک کاری جور می کند و از خانه بیرون می زند. در مدتی هم که نیست هزینه های زندگی روی دوش من است. اما دیگر پیر شده ام و توان کار کردن ندارم. می خواهم با گرفتن مهریه سرمایه ای فراهم کنم و با سود بانکی اش زندگی خودم، دخترم وپسرم را بچرخانم. باور کنید پسر کوچکم از وقتی برادر و خواهرش طلاق گرفته اند، از ازدواج ترسیده و می خواهد تا آخر عمر مجرد بماند...»

 همان موقع قاضی به میان حرف اش آمد و گفت:«خب اینکه راه درستی برای سر عقل آوردن همـسرتان نیست. بهتر است با ریش سفیدهای فامیل صحبت کنید یا از مشاورها کمک بگیرید.»

 اکرم لحظه ای سکوت کرد و سپس گفت:«از یک آشنای دور شنیده ام که شوهرم در شهر دیگری زن گرفته!» بعدهم بغض گلوی اکرم را گرفت و او را به گذشته برد. سپس رو به قاضی ادامه داد:«18 سالم بود که شوهرم را برای نخستین بار دیدم. لباس سربازی به تن داشت وبرای خدمت از شمال به تهران آمده بود. من اصلاً دلم نمی خواست ازدواج کنم.

 یکبار از مزاحمت های این جوان به مادرم شکایت کردم و او هم زن داداشم را مأمور کرد با من همراه شود و با سرباز مزاحم برخورد کند. اما نمی دانم شوهرم به زن داداشم چه گفت که این زن به طرفداری اش درآمد و مادرم را راضی کرد خانواده سرباز جوان به خواستگاری ام بیایند. دیپلم را که گرفتم سر سفره عقد نشستم و با مهریه 110 سکه طلا زنش شدم. بعد رفتیم شمال و زندگی مان را شروع کردیم. اما آنقدر خانواده اش در زندگی ما دخالت کردند که آمدیم اینجا یک اتاق اجاره کردیم و به زندگی مان ادامه دادیم. اما چند وقت بعد همسرم برای کار به ژاپن رفت و تا دو سال در آنجا ماند.

 با پولی که می فرستاد و با کار هنری خودم توانستم یک خانه بخرم و بچه ها را بزرگ کنم. چند سال بعد شوهرم آمد، اما دوباره به شهرستان رفت و تازه فهمیدم که زن دیگری گرفته.با اطلاع ازاین موضوع برای دو سال افسردگی گرفتم و بچه ها نه پدر داشتند و نه مادر. بالاخره با دارو و درمان و ورزش خوب شدم.اما همینکه آمدم به زندگی مان سرو سامانی بدهم ماجرای طلاق پسر بزرگم پیش آمد. بعد هم دخترم طلاق گرفت...»

 قاضی سعی کرد زن را از درخواست طلاق منصرف کند، اما او گفت:«شاید با این کار شوهرم به خودش بیاید و فکری برای زندگی اش کند. آنوقت شاید من هم نظرم عوض شد.» در ادامه جلسه دادگاه، قاضی دستور داد شاکی مدارک لازم را تهیه کند و در جلسه بعدی با همسرش در دادگاه حاضر شود تا به پرونده رسیدگی شود.